مقدمه: هدف از انجام اين تحقيق بررسي اختلالات توجه و ادراك در افراد داراي اسكيزوفرني و مقايسه آنها با افراد عادي است.
روش: روش تحقيق آزمايشي و روش نمونه گيري به صورت تصادفي است. 30 بيمار اسكيزوفرن به صورت تصادفي از بيماران بستري شده در بيمارستان هاي اعصاب و روان شهر تهران (روزبه، مركز روان پزشكي رازي و سرخه حصار) و 30 نفر از افراد عادي و طبيعي جامعه در دو گروه (آزمايش و گواه) به صورت كاملا تصادفي انتخاب شدند. ابزار به كار گرفته شده در اين تحقيق، دستگاه واكنش سنج است كه زمان پاسخ گويي افراد به محرك هاي نوري و صوتي را در يك هزارم ثانيه مي سنجد.
يافته ها: بين نمرات ميانگين دو گروه تفاوت معني داري وجود دارد. به اين معني كه افراد اسكيزوفرن، زمان بيشتري براي پاسخ به محرك هاي نوري و صوتي نسبت به گروه گواه صرف مي كردند.
نتيجه گيري: افراد اسكيزوفرن، به دليل اختلالات عاطفي و هيجاني و خلق و خوي افسرده كه باعث اختلال در توانايي و عملكرد آنها مي شود، نمي توانند به محرك هاي صوتي و نوري پاسخ سريع دهند.

مقدمه: اسكيزوفرنيا يك بيماري رواني است كه 1.4-4.6 از هر 1000 نفر جمعيت را مبتلا مي سازد. برخي مطالعات به شيوع بيشتر سندرم متابوليك در اين بيماران اشاره کرده اند. در مطالعه حاضر به بررسي شيوع اين سندرم در نمونه اي از بيماران مبتلا به  اسكيزوفرنيا در ايران پرداخته ايم.
روش ها: مطالعه به صورت مورد- شاهد بر روي 100 بيمار مبتلا به اسكيزوفرنيا و 100 فرد سالم انجام شد. شيوع كلي سندرم متابوليك و تك تك عوامل سندرم متابوليك (چاقي، پرفشاري خون و ديس ليپيدمي) مورد بررسي قرار گرفت. آناليز اطلاعات با استفاده از آزمون هاي ANCOVA، Chi-Square و نرم افزار SPSS انجام شد.
يافته ها: شيوع كلي سندرم متابوليك در بيماران مورد مطالعه 18% و در افراد شاهد 5.6% بود (P<0.05). در رابطه با ديابت اختلاف معني داري بدست نيامد. ولي قند خون ناشتا در افراد بيمار به طور معني داري بالاتر از افراد شاهد بود. همچنين متوسط دور كمر در بيماران بيش از افراد شاهد گزارش شد (P<0.001) ولي در مورد ساير عوامل سندرم متابوليك نتايج معني داري بدست نيامد.
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان مي دهد که شيوع سندرم متابوليك به عنوان عامل خطر بيماري هاي قلبي- عروقي در بيماران اسكيزوفرنيا بيشتر است و اين يافته با مطالعات قبلي همخواني دارد. لازم است قبل از شروع و حين درمان، بررسي هايي از اين نظر بر روي بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا انجام شود.

موسسه زدايي از درمان بيماران رواني آن را به موضوعي خانوادگي تبديل کرده است. نقش مراقبت از بيماران در خانواده، فرسودگي و اختلالات روان پزشکي را براي مراقبان به دنبال دارد. در تحقيق حاضر فرسودگي و سلامت رواني مراقبان در رابطه با شدت سايکوپاتـولوژي ـ نشانه هاي مثبت و منفي بيماري ـ مهارت هاي زندگي بيماران، دانش خانواده ها و خصوصيات جمعيت شناختي بيماران بررسي مي شود.
117 بيمار اسکيزوفرني و اعضا خانواده آنان پرسشنامه هاي سلامت رواني GHQ-28، پرسشنامه آگاهي سنجي خانواده هاي مبتلايان به اسکيزوفرنيا، فرم کوتاه آزمون برنامه مصاحبه تجارب خانواده هاي بيماران رواني، آزمون سطح شناختي آلن و مقياس علايم مثبت و منفي (PANSS) را تکميل کردند. يافته ها نشان داد که نشانه هاي کلي سايکوپاتولوژي و مهارت هاي زندگي بيماران با فرسودگي مراقبان همبسته است، اما بين طول بيماري و آگاهي مراقبان با فرسودگي يا سلامت رواني آنان همبستگي معناداري بدست نيامد. ارايه آموزش، مهارت ها و يا منابع به خانواده اين بيماران، مي تواند علاوه بر ارتقا سلامت رواني و جسمي آن ها به بهبود عضو بيمار خانواده نيز کمک کند.

هدف: اين بررسي با هدف تعيين ويژگي هاي تشخيصي و تعيين بهترين نقطه برش آزمون وسواسي- اجباري مادزلي در بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا انجام شده است.
روش: در يک بررسي مقطعي 96 بيمار (56 مرد و 40 زن) مبتلا به اسکيزوفرنيا (بر پايه معـــيارهاي تشخيــصي DSM-IV) که در بيمارستان روانپزشکي ايران (تهران) بستري بودند، با نمونه گيري در دسترس انتخاب و توسط مصاحبه باليني استاندارد (SCID) و آزمون مادزلي از نظر ابتلا به اختلال وسواسي- اجباري بررسي شدند.
يافته ها: بر پايه مصاحبه باليني 47 نفر (%49) دچار علايم وسواسي- اجباري بودند و در آزمون مادزلي 38 نفر (%40) نمره بالاتر از نقطه برش (نمره 9) به دست آوردند. حساسيت و ويژگي آزمون مادزلي به ترتيب %74.5 و %93.9 در اين نقطه بود.
نتيجه گيري: با وجود ويژگي بالاي آزمون مادزلي، مصاحبه باليني از نظر حساسيت و تشخيص مثبت هاي واقعي به آزمون مادزلي برتري دارد.

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه ميزان متوسط فشار و منبع فشار (عيني يا ذهني) مراقبان بيماران مبتلا به اسکيزوفرنياي مزمن و مراقبان بيماران دوقطبي مزمن، طراحي گرديد.
روش: در يک پژوهش پس رويدادي 50 مراقب بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا و 50 مراقب بيماران مبتلا به اختلال دوقطبي که در مدت شش ماه به درمانگاه روانپزشکي و يا بيمارستان رازي مراجعه کرده بودند، به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به کمک پرسش نامه ويژگي هاي جمعيت شناختي و مقياس فشار مراقب ارزيابي شدند. داده ها به کمک آزمون آماري t و ضريب همبستگي پيرسون تحليل شدند.
يافته ها: ميزان فشار در مراقبان بيماران مبتلا به اسکيزوفرنياي مزمن، به طور معني داري (p<0.05) بيشتر از فشار در مراقبان بيماران مزمن دوقطبي بود (35.5 در برابر 28.9). از سوي ديگر منبع مهم فشار در هر دو گروه مراقبان، عيني و در همه سطوح معني دار بود (p<0.05).
نتيجه گيري: با توجه به ميزان بالاي فشار در مراقبان بيماران مبتلا به اسکيزوفرنياي مزمن، در مقايسه با مراقبان بيماران دو قطبي مزمن، حمايت، شناسايي و تامين نيازهاي اين مراقبان از اولويت بيشتري برخوردار است.

هدف: در اين بررسي اثر آنتي سايکوتيک هاي تيپيک و آتيپيک در ايجاد علايم وسواسي بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا مقايسه شده است.
روش: در يک بررسي توصيفي - مقايسه اي 64 بيمار دچار اسکيزوفرنيا (32 بيمار در گروه آنتي سايکوتيک هاي تيپيک و 32 بيمار در گروه آنتي سايکوتيک هاي آتيپيک) بررسي شدند. همه بيماراني که بر پايه مصاحبه باليني ساختاريافته براي اختلال هاي محور يک در (SCID-I) DSM-IV تشخيص قطعي اسکيزوفرنيا دريافت کرده بودند، دو آزمون مقياس وسواسي – اجباري ييل - براون (YBOCS) و مقياس مختصر درجه بندي روانپزشکي (BPRS) را در آغاز، سه هفته و شش هفته پس از درمان اجرا نمودند. داده هاي به دست آمده با روش هاي آمار توصيفي، تحليل واريانس با اندازه هاي مکرر و آزمون t تحليل شدند.
يافته ها: در گروه دريافت کننده آنتي سايکوتيک هاي تيپيک متوسط نمره آزمون YBOCS به ترتيب پيش از آغاز درمان، سه هفته و شش هفته پس از آن 2.40، 2.30 و 2.18 به دست آمد و در گروه دريافت کنندگان آنتي سايکوتيک هاي آتيپيک ميانگين نمره آزمون YBOCS به ترتيب در آغاز درمان، سه هفته وشش هفته پس از درمان 4.12، 4.46 و 4.53 بود. تفاوت نمرات آزمون YBOCS در دو گروه دريافت کننده آنتي سايکوتيک هاي تيپيک و آتيپيک پيش از درمان به سطح معني داري نزديک و در هفته سوم و ششم درمان، معني دار بود (P<0.05). در گروه تيپيک يک بيمار با سابقه خانوادگي مثبت کاهش علايم وسواسي و در گروه آتيپيک نيز يک بيمار با سابقه خانودگي مثبت افزايش علايم وسواسي را نشان دادند.
نتيجه گيري: آنتي سايکوتيک هاي آتيپيک مي توانند علايم وسواسي (هر چند کم) در بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا ايجاد کنند. با وجود اهميت سابقه خانوادگي درتظاهرات باليني وسواس در مصرف کنندگان آنتي سايکوتيک هاي آتيپيک، نقش اين متغيردر کاهش يا افزايش علايم وسواسي اندک بود.

مقدمه : دو اختلال اسكيزوفرني و اسكيزوافكتيو از جمله اختلالات مزمن روانپزشكي مي باشند كه نسبت زيادي از تخت هاي بيمارستاني را به خود اختصاص مي دهند و از جمله مشكلات رايج اين بيماران افت توانايي هاي شناختي است. در اين پژوهش به بررسي و مقايسه نارسايي هاي شناختي ناشي از اين دو اختلال پرداخته شده است.
مواد و روش كار: اين بررسي يك مطالعه توصيفي – تحليلي مي باشد كه بر روي 309 نفر بيمارمرد بستري در بيمارستان روانپزشكي ابن سيناي مشهد انجام شده است و از بين بيماران 195 نفر مبتلا به اختلال اسكيزوفرني نوع پارانوئيد و 114 نفر مبتلا به اختلال اسكيزوافكتيو نوع دوقطبي بوده اند. براي همه اين بيماران آزمون معاينه مختصر رواني (MMSE) انجام شد و از آزمون هاي آماري به جهت تحليل مقايسه اي نتايج بدست آمده در 6 حوزه عملكردي استفاده شد.
يافته ها: نتايج بدست آمده مبين آسيب شناختي بيشتر در بيماران مبتلا به اسكيزوفرني پارانوئيد بود كه بيشترين ناتواني به بخش مهارت هاي كلامي و حركتي اختصاص داشت.
نتيجه گيري: مهارت هاي كلامي و حركتي در بيماران مبتلا به اسكيزوفرني شديدا تخريب مي شود لذا در روند درمان توجه ويژه به اين بخش از نارسايي هاي شناختي ضرورت دارد. حال آنكه بيماران مبتلا به اختلال اسكيزوافكتيو گرچه از تخريب مشخصي در حيطه توجه و محاسبه رنج مي برند در مقايسه با بيماران اسكيزوفرن وضعيت شناختي مطلوب تري دارند. شايد اين تفاوت تاييدي بر تفاوت سبب شناختي اين دو اختلال باشد.

اين پژوهش با استفاده از طرح برگشتي ABAB تاثير روش «اداره شرايط تقويت» (C.M) را به عنوان متغير مستقل، در افزايش صحبتهاي غيرهذياني (يا منطقي به عنوان متغير وابسته، در يک زن بيمار 24 ساله مبتلا به اسکيزوفرني پارانوييد که در بيمارستان روزبه بستري بود، مورد ارزيابي قرار داد. انتخاب آزمودني بر اساس تشخيص روانپزشک، معيارهاي تشخيصي DSM-IV، مشاهده و مصاحبه ها، و آزمونهاي روانشناختي بود. متغير کنترل، ثابت نگهداشتن مقدار داروهاي تجويز شده در طول دوره اجراي اين پژوهش بود. در خلال هر يک از مراحل چهارگانه و در مرحله پيگيري، صحبتهاي غيرهذياني بيمار به طور محرمانه به وسيله کرونومتر اندازه گيري و سپس نمودار آن رسم شد. نتايج نشان مي دهد موقعي که «اداره شرايط تقويت» به کار گرفته شود مقدار صحبتهاي منطقي بيمار افزايش مي يابد. يک يافته مهم ديگر اين بود که اگر چه اين روش تاثيري بر نظام هذياني بيمار ندارد، اما روابط اجتماعي او را در جلسات انفرادي درمان و محيط بيمارستان بهبود مي بخشد.

هدف: اين پژوهش براي بررسي اين فرضيه كه شيوع نشانه هاي عصب شناختي در بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي پارانوييد كمتر از غيرپارانوييد است و بررسي رابطه نشانه هاي عصب شناختي با آسيب شناسي رواني و دارو انجام شده است.
روش: 40 بيمار مبتلا به اسكيزوفرنيا (20 مرد و 20 زن) و 15 نفر افراد عادي كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شده بودند مورد ارزيابي قرار گرفتند. 20 نفر از اين بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي پارانوييد و 20 نفر مبتلا به انواع غير پارانوييد بودند. بيماران از نظر نشانه هاي عصب شناختي، آسيب شناسي رواني و مقدار مصرف دارو بر اساس دوز معادل كلرپرومازين بررسي شدند.
يافته ها: ميانگين نمرات نشانه هاي عصب شناختي در گروه گواه كمتر از گروه بيماران و ميانگين نمرات نشانه هاي عصب شناختي در بيماران غير پارانوييد بيشتر از بيماران پارانوييد بود. نشانه هاي عصب شناختي با نشانه هاي منفي رابطه معني دار داشت. از تمام حوزه هاي عملكردي عصبي تنها نمره كل با نشانه هاي مثبت رابطه معني دار داشت و نشانه هاي عصب شناختي با اختلال فرم تفكر و مقدار مصرف دارو رابطه معني دار نداشت.
نتيجه: نشانه هاي عصب شناختي در بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا يك اختلال اوليه هستند؛ در انواع غيرپارانوييد بيشتر از پارانوييد ديده مي شوند، تحت تاثير داروهاي ضد پسيكوز قرار نمي گيرند، بيشتر با علايم منفي رابطه معني دار دارند و با اختلال فرم تفكر رابطه ندارند.

هدف: هدف از تحقيق حاضر مقايسه عملكردهاي اجرايي در بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي پارانوييد و آشفته با افراد بهنجار بود. روش: اين بررسي از نوع توصيفي – مقايسه اي بود. به همين منظور 20 بيمار مبتلا به اسكيزوفرنياي پارانوييد، 20 بيمار مبتلا به اسكيزوفرنياي آشفته و 20 فرد بهنجار به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به وسيله آزمون دسته بندي كارت هاي ويسكانسين بررسي شدند. داده ها به كمك روش هاي آمار توصيفي، تحليل واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي LSD تحليل شد. يافته ها: بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا در مقايسه با گروه بهنجار در آزمون دسته بندي كارت هاي ويسكانسين ضعيف تر عمل مي كردند. در اين آزمون بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي پارانوييد نسبت به گروه آشفته خطاهاي درجاماندگي بيشتري نشان دادند (P<0.001)، ولي تفاوت بين دو گروه از لحاظ تعداد طبقات و خطاهاي خاص معني دار نبود. نتيجه گيري: بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا نسبت به افراد بهنجار عملكرد متفاوتي دارند. همچنين بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي پارانوييد نسبت به بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي آشفته تنها از نظر خطاهاي در جا ماندگي تفاوت داشتند.

اوتيسم و ساير ضايعات در طيف اوتيسم که به عنوان سندرم هاي تعريف شده اند، مي تواند يک ناتواني طولاني مدت باشد. علت کاملا شناخته شده نيست، اما تحقيقات اخير، گوياي يافته هاي جديد در مورد علت اوتيسم هستند و مقاله حاضر، خلاصه اي از اين تحقيق را ارايه مي دهد.
مواردي که در اتيولوژي اوتيسم مطرح هستند، عبارتند از:
?- منشا نوروبيولوژيکال: تحقيقات نوروبيولوژيکال نشان مي دهد سيستم هاي دوپامين و سروتونين نيز در پاتوژنز اوتيسم نقش دارند.
?- ژنتيک: نقش فاکتورهاي ژنتيکي، با مطالعات روي کروموزوم هايX  و همين طور در دوقلوهاي يک تخمي (منوزيگوت ) مشخص شده است.
3- بررسي متابوليسم گلوکز مغزي در اوتيسم اوليه: در بيماران اوتيستيک، آسيمتري جيروس قدامي به صورت راست < چپ نشان داده شده است و اين برخلاف وضعيت نرمال راست > چپ است.
4- بررسي جريان خون منطقه اي مغزي: در اوتيسم اوليه، گوياي عدم اختلال عملکرد منطقه اي کورتيکال مي باشد.
5- بررسي همراهي اوتيسم با اپي لپسي: مشخص مي کند که اپي لپسي در بيماران اوتيستيک منجر به پس رفت در زبان، رفتارهاي اجتماعي و شناختي مي شود.
6- بررسي همراهي اوتيسم باتوبروس اسکلروزيس: نشان مي دهد در اين بيمار توبرهاي مغزي نسبت به بقيه بيماران توبروس اسکلروزيس بيشتر است.
7- منشا آمبريولوژيکال براي اوتيسم: گوياي آنوماليهاي تکاملي هسته هاي حرکتي اعصاب کرانيال مي باشد.
8- نقش عوارض زايماني در اوتيسم: که در گذشته به عنوان اتيولوژي اوتيسم معرفي مي شد در تحقيقات جديد تاييد مي شود.
9- مطالعه نقش آلرژي غذايي در اوتيسم: مشخص کننده بدتر شدن علايم نورولوژيکال در بيماران اوتيستيکي است که مبتلا به آلرژي غذايي بعد از مصرف شير و گندم هستند.
10- در اندازه گيري دور سر بچه هاي اوتيستيک: افزايش دور سر و افزايش رشد در بچه ها نسبت به ساير کودکان مشهود است.

عملكرد اجرايي، به مجموعه اي از عملكردها، مانند برنامه ريزي، حافظه كاري، كنترل تكانه ها، مهار و انعطاف پذيري تفكر و نيز شروع يك كار و نظارت بر آن اطلاق مي شود. اختلال عملكردهاي اجرايي در بيماراني ديده مي شود كه دچار آسيب لوب فرونتال هستند. اين اختلال در طيف اختلالات عصبي ناشي از اختلالات تكامل اعصاب كه احتمالا در ايجاد نقايص مادرزادي لوب فرونتال نقش دارند نيز ديده شده است. اين اختلالات شامل ADHD، اختلال وسواسي – جبري، سندرم تورت، فنيل كتونوريا، اسكيزوفرنيا و طيف اختلالات اوتيسم مي باشند. بايد يادآور شد كه اختلال عملكرد اجرايي مي تواند در ساير آسيب ها (غير از آسيب هاي نواحي لوب فرونتال) نيز رخ دهد.

عملکرد اجرايي، به مجموعه اي از عملکردها، مانند برنامه ريزي، حافظه کاري، کنترل تکانه ها، مهار و انعطاف پذيري تفکر و نيز شروع يک کار و نظارت بر آن اطلاق مي شود. اختلال عملکردهاي اجرايي در بيماراني ديده مي شود که دچار آسيب لوب فرونتال هستند. اين اختلال در طيف اختلالات عصبي ناشي از اختلالات تکامل اعصاب که احتمالا در ايجاد نقايص مادرزادي لوب فرونتال نقش دارند نيز ديده شده است. اين اختلالات شامل ADHD، اختلال وسواسي - جبري، سندرم تورت، فنيل کتونوريا، اسکيزوفرنيا و طيف اختلالات اوتيسم مي باشند. بايد يادآور شد که اختلال عملکرد اجرايي مي تواند در ساير آسيب ها (غير از آسيب هاي نواحي لوب فرونتال) نيز رخ دهد.
اختلالات اوتيسم يک نوع اختلال رشد است که با تعاملات و ارتباطات اجتماعي مختلف، همراه با رفتارهاي تکراري و تمايلات محدود تعريف مي شود. اين اختلال در تمام عمر تداوم مي يابد و تقريبا 0.6 درصد از جامعه را تحت تاثير قرار مي دهد و شيوع آن در مردان سه برابر زنان است. تخميني که از ناتواني يادگيري در اين افراد وجود دارد متفاوت است، ولي آمارهاي اخير شيوعي حدود 70 درصد را ذکر کرده اند.
وجود اختلال عملکردهاي اجرايي در اوتيسم، موضوع بسياري از بحث هاست. اخيرا به منظور يافتن انواع اختلالات در عملکردهاي اجرايي موجود در اوتيسم و ديگر اختلالات رشدي اعصاب که با آسيب لوب فرونتال همراه هستند، مطالعات زيادي شده است.

مطالعه حاضر مروري است بر آخرين يافته هاي مربوط به تغييرات توجه و حافظه در بيماران مبتلا به اوتيسم كه امروز منتشر شده اند.
مهمترين تغييرات توجه در اوتيسم:
1- اختلال عملكرد در سيستم تنظيم كننده برانگيختگي در حالات بيشتر و كمتر از حد معمول
2- كاهش تطبيق يافتن و پردازش محركات جديد
3- توجه بيش از حد به بعضي از محركات محيطي كم ارزش، به علت عدم درك معناي محركات مشخص اجتماعي
مهمترين تغييرات حافظه در اوتيسم:
1- حافظه عادتي بهنجار
2- نقص در حافظه كارآمد
3- نقص در حافظه ضمني و صريح
4- يادآوري ضعيف تر مطالب در وضعيت يادآوري آزاد نسبت به يادآوري با سرنخ
5- اشكال در حافظه كلامي در موضوعات سازمان دهي شده از نظر معنايي
6- عملكرد بالاي حافظه در بعضي از بيماران در زمينه هايي نظير از برخواندن، توانايي خواندن آهنگ يا شناخت قطعات متفاوت موسيقي

در ابتدا تصور بر آن بود كه اوتيسم يك بيماري واحد با دامنه وسيعي از علائم مي باشد. در حال حاضر، ژنتيك را عامل اصلي اين اختلال مي دانند و شواهد متفاوت نيز نشان داده اند كه عوامل ژنتيكي ممكن است در بروز «اختلال پيوستار اوتيسم» نقش داشته باشند. مطالعات قبلي در كودكان مبتلا به اوتيسم نشان داد كه اثر اين اختلال در اجتماعي شدن و گسترش مهارت هاي ارتباطي تا زمان بزرگسالي اين كودكان باقي مي ماند. به علاوه، تعداد زيادي از اين كودكان در دوره نوجواني و بزرگسالي به علايم و اختلالات روانپزشكي بيشتري مبتلا مي شوند. اين كاملا محتمل است كه پزشكان و روانپزشكان حوزه بزرگسالان با تعدادي از بيماران تشخيص داده نشده مبتلا به اختلال اوتيسم مواجه شوند.

هدف: تاکنون در مورد فراواني اختلالات پيوستار اوتيسم درجمعيت بزرگسال بررسيهاي اندکي در جهان شده است. در ايران نيز، اين اولين مطالعه پژوهشي مقدماتي در اين زمينه است. هدف اين مطالعه، بررسي فراواني علايم اختلالات پيوستار اوتيسم در دانشجويان کارشناسي ارشد و دکتراي دانشگاههاي تهران و نيز ارزيابي برخي خصوصيات روانسنجي ابزار اين پژوهش است.
روش: هزار نفر از دانشجويان کارشناسي ارشد و دکتراي دانشگاههاي تهران با استفاده از برگردان فارسي پرسشنامه پيوستار اوتيسم (AQ) مورد بررسي قرار گرفتند. صحت ترجمه فارسي پرسشنامه و برگردان انگليسي ترجمه فارسي آن را دو روانپزشک و سه روانشناس داراي مدرک دکترا تاييد کردند. پرسشنامه ها به صورت حضوري در اختيار شرکت کنندگان قرار گرفتند و يک هفته بعد جمع آوري شدند. اطلاعات مربوط به سن و جنس شرکت کنندگان نيز در بخش ابتدايي پرسشنامه ثبت گرديد. فراواني اختلالات پيوستار اوتيسم (بر اساس نقطه برش بالاتر از 32) بررسي شد. ابزار پژوهش از نظر همخواني دروني و پايايي آزمون – بازآزمون مورد ارزيابي قرار گرفت.
يافته ها: اين پرسشنامه ها را 943 نفر تکميل نمودند. توزيع نمره کل پرسشنامه در همه آزمودنيها به توزيع بهنجار بسيار نزديک بود. نمره 120 نفر (12.7 درصد) از دانشجويان بالاتر از 32 بود. ميانگين نمرات کسب شده از پرسشنامه پيوستار اوتيسم در مردان به طور معني داري بيش از زن ها بود. برگردان فارسي AQ از نظر همخواني دروني و پايايي آزمون - بازآزمون از ويژگيهاي روانسنجي قابل قبولي برخوردار بود.
نتيجه گيري: يافته هاي اين پژوهش نشان داد که نقايص جنبه هاي مختلف شناخت اجتماعي در اختلالات پيوستار اوتيسم پديده هايي شايع هستند. اين يافته ها ممکن است تاييد کننده نظريه پيوسته بودن علايم اختلالات پيوستار اوتيسم با وضعيت بهنجار باشند.

سابقه و هدف: افسردگي يك بيماري شايع عصبي است. تاثير روان درماني با رويكرد شناختي از سه دهه قبل در اين مورد شناخته شده است. شناخت درماني گروهي رويكرد جديدي است كه در دهه اخير به منظور درمان افسردگي استفاده شده است. در اين تحقيق تاثير گروه درماني شناختي معنوي روي دانشجويان دختر مبتلا به افسردگي انجام گرفت.
مواد و روش ها: تحقيق با طراحي كارآزمايي باليني انجام گرفت. آزمودني هاي پژوهش از ميان 80 نفر مراجعه كننده انتخاب شدند. از آن ها آزمون افسردگي بك گرفته شد و با مصاحبه تشخيصي استاندارد، افسردگي آن ها تاييد شد. هيچ يك از نمونه هاي انتخاب شده دارو مصرف نمي كردند. گروه آزمايشي در ده جلسه گروه درماني شناختي معنوي شركت نمودند و گروه شاهد هيچ مداخله روان شناختي را دريافت نكردند. در پايان مداخله درماني، هر دو گروه بار ديگر با آزمون ياد شده مورد ارزيابي قرار گرفتند. داده هاي به دست آمده با استفاده از آزمون ويلكاكسون و من ويتني مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: تحقيق روي تعداد 16 نفر (در دوگروه 8 نفره انجام گرفت). خصوصيات سن، جنس، تاهل، رشته تحصيلي، دانشگاه و نيز ميزان افسردگي آن ها در دو گروه مشابه بود. ميزان افسردگي افراد شاهد پس از درمان 6.8±23.5 و در گروه تجربي 5.1±5.5 بود (P<0.001).
نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه گروه درماني شناختي معنوي در كاهش افسردگي دانشجويان دختر موثر باشد. تحقيقات بيش تر بر روي ساير گروه هاي جامعه توصيه مي شود.

هدف: تحقيق حاضر به بررسي سوگيري حافظه ضمني نسبت به پردازش اطلاعات هيجاني منفي در بيماران مبتلا به اضطراب منتشر، افسردگي اساسي و افراد بهنجار پرداخته است.
روش: تحقيق حاضر نوعي پژوهش مقطعي بود، بدين منظور 20 نفر بيمار مبتلا به اختلال اضطراب منتشر، 20 نفر بيمار مبتلا به اختلال افسردگي اساسي و 20 نفر افراد بهنجار با دامنه سني 18 تا 52 سال انتخاب شدند. هر سه گروه آزمودني بر اساس متغير هاي سن، جنس و سطح تحصيلات همتاسازي شده، توسط آزمون تكميل ريشه كلمه (سوگيري حافظه ضمني) مورد ارزيابي قرار گرفتند. مواد هيجاني شامل مجموعه اي از ريشه لغات در قالبي مبهم بود كه مي توانست توسط آزمودني به شكل خنثي و يا هيجاني منفي تكميل گردد.
يافته ها: نتايج تحليل واريانس نشان داد كه افراد مبتلا به اختلالات باليني افسردگي اساسي و اضطراب منتشر نسبت به گروه هنجار لغات را بيشتر به شكل هيجاني منفي تكميل نمودند كه حاكي از وجود سوگيري حافظه ضمني در دو گروه باليني بود.
نتيجه گيري: نتايج همسو با پيشينه پژوهشي و همچنين در مورد اختلال افسردگي اساسي در راستاي رويكرد باور (1987)، و همچنين در اختلال اضطراب منتشر در راستاي مدل آيزنك و كين (2000) و باور (1987) مي باشد.

در همه نظريه هاي شناختي اعتقاد بر اين است كه سوگيري در فرآيند پردازش اطلاعات، نقش مهمي در ايجاد و تداوم اختلال هاي هيجاني بازي مي كند. در اين پژوهش سوگيري هاي حافظه آشكار و نهان براي اطلاعات داراي بار هيجاني، در افراد مبتلا به افسردگي مورد بررسي قرار گرفته است. جامعه آماري اين پژوهش، دانشجويان دانشگاه اراك بوده اند كه با به كارگيري پرسشنامه افسردگي بك (1978) و پرسشنامه سلامت عمومي گلدبرگ و هيلر (1979) در دو گروه افراد مبتلا به افسردگي (20 نفر) و افراد عادي (20 نفر) جايگزين شدند. در اين پژوهش از چهار نوع كلمه (مرتبط با افسردگي، مرتبط با تهديد اجتماعي، مثبت و خنثي) استفاده شد. براي ارزيابي حافظه آشكار و نهان به ترتيب، از آزمون يادآوري آزاد و تكليف تكميل ريشه كلمه استفاده گرديد. نتايج به دست آمده گوياي آن است كه، افراد افسرده سوگيري هماهنگ با خلق را در آزمون يادآوري آزاد نشان داده اند، در حالي كه مدركي دال بر سوگيري هماهنگ با خلق حافظه نهان در افراد مبتلا به افسردگي به دست نيامده است. اين يافته ها از ديد مباني نظري و هماهنگي يا بي هماهنگي با نتايج پژوهش هاي پيش مورد بحث قرار گرفته اند.

مقدمه. افسردگي اختلال شايعي است كه در اطفال هم مشاهده مي گردد. هرچند ضد افسردگيهاي سه حلقه اي و مهار كننده هاي اختصاصي باز جذب سروتونين بطور رايج براي درمان كودكان و نوجوانان مبتلا به افسردگي به كار مي روند، اكثر مطالعات به اثربخشي بيشتر و عوارض كمتر گروه دوم اشاره دارند. مطالعه حاضر آثار درماني و جانبي داروهاي مورد استفاده در درمان افسردگي كودكان و نوجوانان را در يك مركز خدمات روانشناسي و روانپزشكي طي مدت سه سال بررسي مي كند.
روشها. در يك مطالعه توصيفي گذشته نگر، ‌پرونده 347 بيمار 7 تا 18 ساله مبتلا به اختلال افسردگي اساسي برطبق معيارهاي تشخيصي DSM-IV مراجعه كننده به درمانگاه مشاوره كودكان و نوجوانان اصفهان (1376 - 1378) بررسي شد. بيماران حداقل 8 هفته دارو مصرف كرده بودند. عدم تجويز يا قطع زودرس دارو به هر دليل از شرايط خروج از مطالعه بود.
نتايج. جمعا  347نفر (222 پسر و 125 دختر) دچار اختلال افسردگي اساسي بودند كه با توجه به معيارهاي ذكر شده 306 نفر آنان واجد شرايط لازم براي ادامه مطالعه شناخته شدند. در 47 درصد بيماران ايميپرامين، در 43 درصد، فلوگزتين و در ساير موارد، نورتريپ تيلين و يا كلومي پرامين تجويز شده بود. با مصرف ايميپرامين در 87.5 درصد بهبودي، در 12.5 درصد، عدم پاسخ درماني و در 20.8 درصد ،‌عوارض جانبي مشاهده شد. با مصرف فلوگزتين در 102 نفر بهبودي، در 30 نفر عدم پاسخ درماني و در 30 نفر عوارض جانبي مشاهده شد.
بحث. يافته هاي اين مطالعه حاكي از اثربخشي و تحمل نسبتا خوب ايمي پرامين و فلوگزتين در كودكان و نوجوانان مبتلا به افسردگي است. هرچند فلوگزتين بعلت دارا بودن اندكس درماني بالاتر، انتخاب مناسبتري خواهد بود.

هدف: هدف از پژوهش حاضر تعيين تاثير قصه درماني بر کاهش علايم افسردگي کودکان بوده است.
روش: بدين منظور در چهارچوب روش پژوهشي نيمه آزمايشي 5 نفر از دانش آموزان افسرده پايه چهارم و پنجم ابتدايي در پژوهش شرکت داده شدند. طرح پژوهش از نوع پيش آزمون- پس آزمون بدون گروه کنترل بوده است. پرسشنامه علايم مرضي کودکان مورد استفاده قرار گرفت. پس از انجام پيش آزمون برنامه قصه درماني به مدت 24 جلسه 60 دقيقه اي (دو بار در هفته) اجرا شد و در پايان پس آزمون انجام شد.
يافته ها: نتايج نشان داد که افسردگي تمام آزمودني ها در پايان برنامه درماني کاهش يافت. علاوه بر اين قصه درماني بر درمان اختلال هاي همبود شامل اختلال هاي اضطرابي و لجبازي و نافرماني موثر بوده است.
نتيجه گيري: قصه درماني علايم افسردگي، اضطراب و هراس را در کودکان افسرده کاهش مي دهد.

پژوهش حاضر يك مطالعه نيمه تجربي است كه به منظور بررسي تاثير برنامه ورزشي منظم بر ميزان افسردگي كودكان 12-8 ساله تحت درمان با همودياليز در مراكز تهران انجام شده است . بدين منظور 48 كودك 12-8 ساله تحت درمان با همودياليز و مراجعه كننده به مركز طبي كودكان تهران ، از طريق نمونه گيري غيرتصادفي ساده انتخاب گرديدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمون و شاهد قرار گرفتند (32 نفر گروه آزمون و 16 نفر در گروه شاهد).
ابزار گردآوري اطلاعات ، پرسشنامه سنجش افسردگي كودكان (سي .دي .اس) و چك ليست علائم جسمي بود. داده ها در دو مرحله قبل و بعد ازمداخله در گروه آزمون و شاهد جمع آوري شدند. اجراي برنامه ورزشي منظم توسطنمونه ها در گروه آزمون به مدت 12 هفته صورت گرفت . بعداز مداخله ، ميزان افسردگي نمونه هاي مورد پژوهش در دو گروه سنجيده شد. نتايج حاصل از اين بررسي نشان داد كه ميانگين نمره افسردگي كودكان گروه آزمون 41/17±13/126 و ميانگين نمره افسردگي گروه شاهد 69/14±69/141 است كه آزمون آماري ((تي)) مستقل با p=0/005 فرضيه پژوهش ، يعني ((ميزان افسردگي كودكاني كه برنامه ورزشي منظم دارند (گروه آزمون) نسبت به كودكاني كه برنامه ورزشي منظم ندارند (گروه شاهد) كاهش مي يابد)) را تاييد مي كند. لذا مي توان گفت كه به كارگيري برنامه ورزشي منظم ، ميزان افسردگي كودكان 8-12 ساله تحت درمان با همودياليز را كاهش مي دهد و يكي از روش هاي مناسب براي بهبود افسردگي و در نتيجه، ارتقاي كيفيت زندگي آنان است .

در اين تحقيق «وضعيت اجتماعي » 1022 نوجوان 14-11 ساله و همبستگي آن با «مشکلات رفتار ارتباطي و افسردگي » مورد بررسي قرار گرفته است . همچنين وضعيت اجتماعي نوجوانان در گروههاي «مشهور » ، «طرد شده » ، «موردغفلت » و « متناقض » با مشکل رفتار ارتباطي و افسردگي مورد بررسي قرار گرفته است . بدين منظور از آزمودني ها خواسته شد تا پرسشنامه دوستي مبتني بر روش جامعه سنجي و مقياس افسردگي را تکميل نمايند . به علاوه معلمين دانش آموزان پرسشنامه مشکلات روان شناختي «راتر» را در مورد نوجوانان تکميل کردند. نتايج نشان ميدهد آزمودني هايي که توسط همسالان خود در مقوله هاي منفي برگزيده شده اند در مقياسهاي روان شناختي نيز نمرات بالايي کسب کرده اند. « دانش آموزان طرد شده » در مقايسه با ديگر گروهها نمرات بالايي در مقياس افسردگي و روانشناختي داشتند. با وجود اين، نوجوانان داراي مشکلات رفتاري در پرسشنامه دوستي، توسط همسالان خود به عنوان «رهبر» انتخاب شدند. بنظر مي رسد که نوجوانان داراي مشکلات رفتاري به منظور جلوگيري از انزواي اجتماعي خود درصدد يافتن افرادي هستند که ويژگيهاي رفتاري مشابه خود دارند تا از اين طريق فعاليت اجتماعي خود را حفظ نمايند.

مقدمه: پژوهش حاضر يک مطالعه توصيفي– تحليلي است که به منظور بررسي ميزان نشانه هاي افسردگي نوجوانان و ارتباط آن با رضايت زناشويي مادران آنان در شهرستان تويسرکان در سال 1383 انجام گرفته است.
روش کار: جامعه اين پژوهش را کليه دانش آموزان مشغول به تحصيل در دبيرستان هاي روزانه دولتي شهرستان تويسرکان به همراه مادرانشان که داراي شرايط و معيارهاي مورد پژوهش بودند را تشکيل داد که از بين آنان 240 نفر به روش نمونه گيري چند مرحله اي به عنوان نمونه انتخاب گرديدند. ابزار گردآوري داده ها در اين پژوهش پرسش نامه بوده که در دو بخش تنظيم شده و شامل پرسش نامه 20 سوالي سنجش افسردگي بک و پرسش نامه رضايت زناشويي انريچ مي باشد.
نتايج: يافته هاي پژوهش نشان داد که ميزان نشانه هاي افسردگي در نوجوانان 74.5 درصد بود و نيز ميزان نارضايتي مادران 2.8 درصد بود. از نظر آماري ارتباط معني داري معکوس بين ميزان افسردگي نوجوانان و ميزان رضايت زناشويي مادران وجود داشت (P<0.001). به علاوه بين برخي از مشخصه هاي نوجوانان مانند جنس، تعداد خواهران و برادران و ميزان افسردگي آنان ارتباط معني دار وجود داشت. همچنين بين ميزان رضايت زناشويي مادران و برخي مشخصه هاي آنان مانند سن، سن همسر، تحصيلات و تحصيلات همسر ارتباط معني دار وجود داشت و بين ميزان افسردگي نوجوانان و برخي از مشخصه هاي مادران آنان مانند سن مادر، تحصيلات مادر و تحصيلات پدر نيز ارتباط معني دار وجود دارد.
نتيجه گيري: نتايج پژوهش لزوم اجراي برنامه هاي آموزشي منظم و موثر را جهت ارتقا سطح آگاهي افراد جامعه به خصوص والدين نوجوانان در زمينه افسردگي نوجوانان و ارتباط آن با رضايت زناشويي والدين مورد تاييد قرار مي دهد.

مقدمه: افسردگي بيماري شايعي است به گونه اي که از هر 5 زن يک نفر و از هر 10 مرد يک نفر در طول زندگي آن را تجربه مي کند. همچنين گروه هاي خاصي در جامعه امکان ابتلا بيشتري به افسردگي دارند که از جمله افراد با بيماري هاي مزمن و بيماري قلبي - عروقي و نيز افراد آماده عمل جراحي پيوند عروق کرونر هستند.
هدف: تعيين فراواني نسبي اختلالات افسردگي در بيماران کانديداي عملCABG  در بيمارستان آموزشي حشمت رشت .
مواد و روش ها: در يک مطالعه توصيفي، 250 بيمار که از ابتداي مهر 1385، براي عملCABG  در بيمارستان حشمت رشت بستري شده بودند، ابتدا توسط آزمون بک ارزيابي و در صورت بالاتر بودن نمره بيش از 16، با بيمار مصاحبه باليني براي وجود افسردگي صورت مي گرفت.
نتايج: از 250 بيمار بررسي شده ، 67 نفر (%26.8) نمره بک بيش از 16 داشتند و 39 نفر (%15.6) مبتلا به اختلالات افسردگي بودند. از اين ميان 12 نفر (%31) مرد و 27 نفر (%69) زن بودند که از نظر آماري اين اختلاف معني دار بود (P<0.001). همچنين بين تحصيلات و افسردگي ارتباط معني دار بود (P<0.01) و بيشترين ميزان افسردگي مربوط به افراد با تحصيلات ابتدايي يا بي سواد بود. بين وضعيت شغلي و اختلال افسردگي رابطه معني دار وجود داشت (P<0.001) به گونه اي که بيشترين ميزان افسردگي در زنان خانه دار يا افراد بيکار بود (%32.6). افسردگي با وجود بيماري همراه، رابطه معني دار داشت ولي با محل سکونت، وضعيت تاهل و بيماري ديابت رابطه معني دار يافت نشد
نتيجه گيري: پيشنهاد مي شود با توجه به شيوع بالاي افسردگي در بيماران قلبي - عروقي، کانديد CABG و اثر آن بر ميزان ناتواني و مرگ و مير بعد از عمل، تمام بيماران قبل از عمل مورد معاينه روانپزشکي قرار گيرند تا بستري هاي متعدد بعد از عمل کاهش يافته و کيفيت زندگي بيماران بهبود يابد.

سابقه و هدف: مطالعات قبلي شيوع سردردهاي ميگرني در بيماران مبتلا به اختلالات خلقي را بالاتر از جمعيت عادي گزارش کرده اند. اين مطالعه با هدف مشخص کردن فراواني نسبي سردردهاي ميگرني در بيماران بستري با تشخيص اختلال افسردگي اساسي در تعدادي از بيمارستان هاي روان پزشکي تهران انجام گرفته است.
مواد و روش ها: اين مطالعه اپيدميولوژيک به صورت توصيفي بر روي 105 بيمار بستري در بيمارستان با تشخيص اختلال افسردگي اساسي در سال 1384 انجام شد. تشخيص اختلال افسردگي اساسي بر اساس معيار DSM-IV و تشخيص ميگرن بر اساس معيار (International Headache Society) IHS صورت گرفت. جمع آوري داده ها با استفاده از يک چک ليست شامل 5 متغير طي يک مصاحبه نيم بنيادي با بيماران مورد مطالعه صورت گرفت. سپس با استفاده از آماره هاي توصيفي در نرم افزار آماري SPBS تجزيه و تحليل داده ها انجام شد.
يافته ها: از ميان 105 بيمار مورد مطالعه 62 نفر (59%) مبتلا به سردردهاي ميگرني بودند. از 29 بيمار زن 16نفر (55.2%) و از 76 مرد مبتلا 46 نفر (60.5%) از سردردهاي ميگرني رنج مي بردند. از 2 بيمار در گروه سني 19-0 سال هر دو نفر (100%)، از 44 بيمار در گروه سني 39-20 سال 25 نفر (56.8%)، از 51 بيمار در گروه سني 59-40 سال 31 نفر (60.8%) و از 8 بيمار 60 سال و بالاتر 4 نفر (50%) مبتلا به سردردهاي ميگرني بودند. از 23 بيمار مجرد 10 نفر (43.5%)، از 71 بيمار متاهل 47 نفر (66.2%)، از 4 بيمار بيوه 2 نفر (50%) و از 7 بيمار مطلقه 3 نفر (42.9%) مبتلا به ميگرن بودند. از 90 بيمار ديپلم و پايين تر 53 نفر (58.9%)، از 10 بيمار با مدرک فوق ديپلم 5 نفر (50%)، از 5 بيمار کارشناس 4 نفر (80%) از سردرد ميگرني رنج مي بردند.
نتيجه گيري: با توجه به شيوع 59% سردردهاي ميگرني در بيماران مبتلا به اختلال افسردگي اساسي بررسي اين بيماران از نظر ابتلا به سردردهاي ميگرني ضروري است.

مقدمه: آلوپسي آره آتا يكي از علل شايع ريزش مو مي باشد. اين بيماري يك بيماري خود ايمني است كه با زمينه يك اختلال ژنتيكي و تحت تاثير عوامل برانگيزاننده، عمدتا استرس منجر به ريزش مو مي شود. اين بيماري مي تواند باعث بروز مشكلات روحي و رواني بخصوص افسردگي و اضطراب گردد. مطالعه حاضر با هدف تعيين فراواني افسردگي و اضطراب در بيماران مبتلا به آلوپسي آره آتا در شهر خرم آباد انجام گرديد.
مواد و روش ها: در اين مطالعه توصيفي-مقطعي تعداد 80 بيمار مبتلا به آلوپسي آره آتا مراجعه كننده به كلينيكهاي تخصصي آموزشي و درماني پوست و اعصاب و روان به روش در دسترس، مورد بررسي قرار گرفتند. پس از ارجاع بيماران به روانپزشك با استفاده از تست روانشناسي 90- SCL موارد مشكوك شناسايي و با مصاحبه باليني طبق معيارهاي DSM-IV -IIIR تشخيص اضطراب و افسردگي قطعي مي شد. داده ها با نرم افزار آماري SPSS-13 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. پس از تعيين فراواني مطلق و نسبي، ارتباط متغيرها با آزمون مجذوركاي انجام گرديد.
يافته ها: از مجموع 90 بيمار مورد بررسي 65% مرد، 8/53% در سنين كمتر از 25 سال و 5/67% مجرد بودند. 70% بيماران سابقه خانوادگي بيماري و 57% سابقه مصرف دارو نداشتند. در اكثريت موارد (8/63%) ريزش موي سر اتفاق افتاده بود. اكثريت بيماران مبتلا به آلوپسي آره آتا (80.1%) مبتلا به اضطراب و 1/75% مبتلا به افسردگي بودند كه هم اضطراب و هم افسردگي در اكثريت بيماران شديد بوده (33% اختلال افسردگي شديد). آزمون آماري مجذوركاي بين شيوع اضطراب و افسردگي با جنس ارتباط آماري معني دار نشان داد. در حاليكه با متغيرهاي تحصيلات، تاهل، سابقه خانوادگي، سابقه مصرف دارو و محل شروع ضايعه ارتباط معني دار به دست نيامد.
بحث و نتيجه گيري: شيوع بالاي اختلالات رواني در اين بيماران شاخص مي باشد. اضطراب، افسردگي، فوبيا، اختلالات خلقي و اختلالات سايكوتيك از جمله اين اختلالات هستند كه شيوع آنها در بيماران آلوپسي آره آتا از ساير مردم بيشتر بوده است. همچنين به مهارتهاي سازگاري و ويژگيهاي شخصيتي آنان مربوط باشد.
نتايج نشان داد كه شيوع اضطراب و افسردگي بخصوص از نوع شديد در زنان مبتلا به آلوپسي آره آتا بيش از مردان بوده است.اين تفاوت را شايد بتوان ناشي از استرس زيبايي شناختي اين بيماري به حساب آورد.

مقدمه واهداف: اختلالات خلقي بخصوص اختلال افسردگي يکي از اختلالات شايع روانپزشکي مي باشند که به علت تاثير قابل توجه آن بر موفقيت هاي تحصيلي و خانوادگي و کارهاي اجتماعي از اهميت بالايي برخوردار مي باشند لذا اين مطالعه با هدف تعيين فراواني افسردگي در دانشجويان مقاطع مختلف رشته پزشکي دانشکده پزشکي مشهد و ارتباط برخي عوامل متفاوت با اين اختلال، انجام شده است.
مواد و روش کار: اين پژوهش از نوع توصيفي تحليلي و مقطعي مي باشد که جهت انجام آن 354 نفر دانشجويي پزشکي از مقاطع مختلف تحصيلي و از هر دو جنس بطور تصادفي انتخاب شوند. ابزار پژوهش پرسشنامه اي شامل دو قسمت بوده است:
1- قسمت اول: شامل مشخصات فردي و دموگرافيک نمونه پژوهش
2- قسمت دوم: پرسشنامه بک که جهت تشخيص شدت افسردگي مورد استفاده قرار گرفت.
اطلاعات بدست آمده با استفاده از رايانه و نرم افزارهاي مناسب (SPSS) و با کمک آزمون هاي آماري مجذور کاي و آناليز واريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايج: براساس يافته هاي پژوهش از کل افراد تحت بررسي 114 (44.9%) نفر خانم و 140 (55.1%) نفر آقا بودند.
24.4% آنان در مقطع علوم پايه، 32.2% در مقطع فيزيوپاتولوژي، 29.5% در مقطع کارآموزي 22.8% در مقطع کارورزي مشغول به تحصيل بودند.
توزيع فراواني شدت افسردگي با توجه به مقطع تحصيلي به صورت زير بود: در مقطع علوم پايه در 29.1% موارد افسردگي مشاهده مي شد، در مقطع فيزيوپاتولوژي در 40.7% و در مقطع کارآموزي فراواني افسردگي 32% بود، در مقطع کارورزي اين فراواني به 48.2% رسيده بود.
در مجموع شدت افسردگي با مقطع تحصيلي ميزان تحصيلات پدر و مادر، نوع ارتباط والدين با فرزندان، ميزان اميد به آينده شغلي، وضعيت اقتصادي، سابقه افسردگي در خويشاوندان درجه يک و قبولي در رشته پزشکي از نظر آماري ارتباط معني داري داشت. (P<0.05).
بحث و نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش افسردگي با درجات مختلف در دانشجويان وجود داشت و در دانشجويان زن و افراد متاهل بيش از آقايان و دانشجويان مجرد بود. علاوه بر آن شرايطي چون نوع ارتباط والدين، نگرش به آينده شغل، سابقه افسردگي در خويشاوندان درجه يک و مراحل پاياني دوره تحصيلي بر شيوع و شدت افسردگي تاثير گذار بوده بر شادابي و پيشرفت تحصيلي اين قشر آينده ساز کشور اثر منفي مي گذارد. لذا توجه به اين امر به ويژه افراد در معرض خطر و تقويت بخشهاي مشاوره و حمايت دانشجويان مشغول به تحصيل در دانشکده ها بيش از پيش پيشنهاد مي گردد.

مقدمه: افسردگي مشكل شايعي بوده و باعث كاهش كاركرد افراد مي شود. بررسي اين موضوع در افراد پرهوش، به دليل سودمندي بالاتر آنها از اهميت بيشتري برخوردار است. در اين مطالعه هدف ما بررسي فراواني نسبي افسردگي در افراد پرهوش در مقايسه با افراد معمولي است.
مواد و روشها: به اين منظور يك مطالعه مورد - شاهدي تعداد 90 داوطلب رده هوشي بهنجار و 56 داوطلب از رده پرهوش كه محدوده سني آنها بين 20 تا 30 سالگي بوده و از لحاظ جنسيت جور شده بودند از نظر شدت افسردگي با آزمون فهرست افسردگي بك مورد ارزيابي قرار گرفتند. تعيين بهره هوشي افراد با اجراي هر دو آزمون هوشي ماتريس هاي فزاينده ريون و آزمون هوشي كسار بزرگسالان انجام شد.
يافته ها: دربين 90 نفر از افراد بهنجار، 36 نفر از آنها افسرده بودند (40%) و از 56 نفر افراد پرهوش، 35 نفر آنها افسرده بودند (62.5%) و مشاهده شد كه فراواني نسبي افسردگي در افزايش پرهوش، با تفاوت آماري معنادار بيشتر است (P<0.05).
نتيجه گيري و توصيه ها: با وجود توانايي بيشتر افراد پرهوش در مقابله با استرس، به دليل بهره هوشي بالاتر، در اين مطالعه مشاهده شد كه شيوع افسردگي در افراد پرهوش بيشتر است. اين يافته ها ممكن است به دليل درك بيشتر اين افراد و نتيجه آن، عملا برخورد بيشتر اين افراد با استرس باشد.

مقدمه: زنده ‌بودن شماري از اعضاي بدن فرد فوت ‌شده به ‌دليل مرگ مغزي، شايد خانواده وي را در پذيرش فوت و گذار از مرحله انكار سوگ دچار مشكل نمايد. از اين رو پژوهش حاضر با هدف مقايسه افسردگي در دو گروه بستگان افراد دچار مرگ مغزي (اهدا كننده و غيراهدا كننده اعضا) و شاخص‎ هاي رضايت‌ مندي آنها از نظام درماني انجام شد.
مواد و روش‌ كار: اين پژوهش از نوع توصيفي– مقطعي است، آزمودني‌ ها، بستگان درجه اول افراد فوت شده مرگ مغزي بودند. 54 نفر از 27 خانواده اهدا كننده و 104 نفر از 58 خانواده غير اهدا كننده به روش نمونه‌ گيري در دسترس در پژوهش شركت كردند. اين افراد يكي از بستگان درجه اول خود را طي سال‌ هاي 1380 و 1381 در استان تهران، به دنبال مرگ مغزي از دست داده بودند. براي گرد آوري داده‌ ها پرسش ‌نامه ويژگي‌ هاي جمعيت‌ شناختي و پرسش ‌نامه افسردگي بك به ‌كار برده شد. داده‌ ها به‌كمك روش هاي آمار توصيفي تحليل گرديدند.
يافته‎ ها: در 20.4% افراد خانواده‌ هاي اهدا كننده و 17.3% افراد خانواده‌ هاي غير اهدا كننده افسردگي ديده شد اما تفاوت اين دو از نظر آماري معني ‌دار نبود. مقايسه ميزان افسردگي والدين اهدا كننده و والدين غير اهدا كننده هم‌ چنين همسران و فرزندان دو گروه تفاوت معني ‌دار نشان نداد، ليكن بستگان اهدا كننده، پديده اهداي اعضا را در كاهش غم از دست دادن متوفي در 66% موارد كاملا و در 32% موارد تا اندازه‌اي موثر مي‌ دانند.
نتيجه ‌گيري: اهدا كنندگي بر ميزان افسردگي بعدي و سير سوگواري بستگان فوت‌ شدگان مرگ مغزي تاثيري ندارد.

در بيست سال گذشته توجه بسياري به مسايل روانشناسي و روان درماني همراه با فعاليت بدني شده است. با توجه به گسترش روزافزون اختلالات رواني در سطح جامعه، بخصوص دختران دانشجو كه هم مادران فردا و هم آينده سازان كشورند، اين پژوهش سعي دارد به مقايسه سطح سلامت رواني دانشجويان ورزشكار و غيرورزشكار دانشگاه الزهراء (س) بپردازد. همچنين سلامت رواني را در دانشكده هاي آن مقايسه كند. در اين پژوهش براي اندازه گيري سلامت رواني از پرسشنامه سلامت رواني GHQ-28 استفاده به عمل آمد. آزمودني هاي اين تحقيق را 260 نفر از دانشجويان دانشگاه الزهرا كه به طور تصادفي از بين تمام دانشكده ها انتخاب گرديدند، تشكيل مي دهند. روش آماري براي بررسي و مقايسه ميانگين دو جامعه (ورزشكار و غيرورزشكار)، آزمون t بود. بنابر نتايج حاصله بين علائم جسماني، اضطراب و اختلال خواب، اختلال كاركرد اجتماعي و افسردگي در دو گروه دانشجويان ورزشكار و غيرورزشكار، تفاوت معني داري مشاهده مي شود. همچنين دانشجويان دانشكده تربيت بدني نسبت به ساير دانشجويان در سلامت رواني و مقايس هاي چهارگانه آن، در وضعيت مطلوب تري قرار دارند.

 منبع"پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی